Wie?

Signe en Blizz westerntrail reserve championWie is dapperdier?
Mijn naam is Signe. Net als veel andere paardenmeisjes en -jongens ben ik op jonge leeftijd besmet geraakt met de ongeneeslijke variant van het paardenvirus. Ik had verzorgpony’s, vriendinnen met paarden, een tienrittenkaart bij de lokale manege en ik las de penny. Ik had ook een droom. Ooit, later, wilde ik een eigen paard.
Toen kwam mijn andere droom. Na de havo wilde ik de kunstacademie doen en theatervormgever worden. Dat kon in de grote stad, Utrecht. Nadat ik mijn diploma haalde werkte ik als’theatraal ontwerper’ onder de naam dapperdier.
Toeval heeft een eigen willetje en ik kwam weer terug in Friesland. Toen mijn vader overleed, heb ik goed nagedacht over wat ik wilde met mijn leven. Eén van die dingen was weer gaan paardrijden. En de droom van vroeger kwam weer terug. Van de nalatenschap van mijn vader kocht ik mijn eerste eigen pony: Blizz.
Ik vond een parttime kantoorbaan bij een verzekeraar. Dat was niet bepaald mijn droom, maar ik heb er veel ervaring opgedaan. Ik ontwikkelde mijn vaardigheden in communicatie, coaching en het trainen van paarden en mensen.
Ik ben het meest in mijn element wanneer ik al deze skills met elkaar kan combineren.

Mijn leermeesters
Er zijn veel verschillende stromingen, methodes en leermeesters binnen paardenland. De natural horsemanship stroming sprak mij aan, maar ik kon mij niet in een enkele methode vinden. Ik nam van alles een klein beetje mee. Zo heb ik Monty Roberts en Natalie Penquitt live aan het werk gezien. En wat van hun boeken gelezen. Maar ook van Parelli, Hempfling, Chris Irwin en anderen. Allemaal gaven ze me inzichten en aha-momenten. Via een vriendin kwam ik in aanraking met Karen Rohlf. Haar werkwijze vult mijn eigen idee van ‘paardmanschap’ aan. De losse puzzelstukjes vielen op hun plaats. Ik heb lessen gehad van o.a. Florien de Graaf van Sincerita, Ton Duivenvoorden van Moravita, Angelique Osinga van kwaliteit-dressuur en Noor Tanger van Samen Paard. Toen Karen Rohlf in Nederland was, heb ik een driedaagse clinic bij haar gevolgd. Van luisteren en kijken naar anderen leer ik nog steeds.
Mijn grootste leermeester echter, is mijn pony Blizz. Hij heeft mij met eindeloos geduld en vergevingsgezindheid alle fouten laten maken die ik nodig had.

Waarom dapperdier?
Het is een naam die ik al jaren bij me draag. Hij past bij me. Van nature ben ik niet dapper. Mijn eerste ingeving bestaat uit onzekerheid en twijfel. Net als paarden, die instinctief eerder vluchten dan aanvallen. Maar zowel mens als dier kan leren om ondanks hun instinct dapper te zijn. Door nieuwsgierig te zijn, door te vertrouwen in de kennis van anderen en ondanks je angsten toch een sprong te wagen. Dat is echte moed voor mij. Dat is dapperdier.